مىكردند در شقاوت تابه قول حلّاجيّه قايل شدند - چنان كه از ابىجعفر شلمغانى و امثال اومشهور است - بعد از آن ذكر كرده است كه از جملهء كذّابان حسين بن منصور حلّاج بود « 1 » . و به سند معتبر از هبة اللَّه بن محمّد كاتب روايت كرده است كه : چون حق‌تعالى خواست كه حلّاج را رسواكند واو را خوار گرداند ، او پيغام فرستاد نزد ابى سهل بن اسماعيل نوبختى كه از معتبران شيعه بود به گمان اينكه او نيز مثل احمقان ديگرفريب اورا خواهد خورد ، و در آن رساله اظهار وكالت حضرت صاحب الامركرد چنانچه دأبش « 2 » بود كه اوّل مردم را به اين نحو فريب مىداد ، و بعد از آن دعواهاى بلند مىكرد و اظهار الوهيت مىنمود ، ابو سهل فريب او را نخورده در جواب گفت : كه من از تو امرى را سؤال مىنمايم كه درجنب آنچه تو دعوى مىنمائى بسيار سهل است ، و آن امر اين است كه : من كنيزان را بسيار دوست دارم وبسيار به ايشان مايلم ، وبسيارى از ايشان را نزد خود جمع كرده‌ام و به اين سبب هر جمعه مىبايد خضاب كنم كه سفيدى مويهاى من ازايشان مخفىباشد ، و اگر نه ايشان از من دورى مىكنند ، مىخواهم چنين كنى كه ريش من سياه شود و به خضاب

--> ( 1 ) - غيبت شيخ طوسى : 397 ، 401 . ( 2 ) - يعنى : روش او .